Stemmingen
met liefde voor mijn broer Bas
Zij hingen zwaar in het huis aan de kade
Lachte papa, praatte papa,
Of zweeg hij in alle talen een week of twee
En wij kinderen wat deden wij
Iedere morgen, iedere middag, iedere avond met ontzag
naar zijn ogen kijken, zijn ogen en zijn mond, vooral zijn mond
Luisteren met kloppend hart naar de klank van zijn stem
Hoorden we het goed? Was hij boos…
Mama lachte krampachtig, zij kon niet anders…
Net als wij, de kinderen…
Die als van zelf in hun eigen stemmingen groeiden
De ene dag was niet de andere
Soms een lach, soms een grijns, soms een traan, niet laten merken
Gaat van zelf weer voorbij…hoeft niemand te weten
Cyclus zonder einde, zonder punt…
Tot de volgende generatie het overneemt
En de vorige mag rusten
Voor Hans van Wijk door Tine van Wijk
Amsterdam, 8 februari 2016,