Stap

Als ik naar je portretten kijk

Zie ik hoe zorgvuldig jij je modellen benadert

Ik zie wat ik in je waardeer:

Je blik met aandacht voor wat zich aandient.

Portretteren is jouw taal, begrijp ik.

Beeld communiceren, geen woorden.

Woorden horen meer bij mij.

Ik kan mij niet zonder woorden uitdrukken.

Niet zonder woorden contact maken

Daarom moet ik schrijven.

Er liggen nog wat woorden in mijn koelkast

Die ook voor jou bestemd zijn.

Niet alleen voor jou, ze zijn niet exclusief,

maar ook voor jou.

Net als de compassie die ik in jouw portretten proef

Gaan mijn woorden over mededogen.

Niet alleen voor jou maar ook voor andere mannen

In mijn leven van wie ik hou, ook al zijn de meeste dood.

Mijn liefde is niet stuk te krijgen, weet ik inmiddels.

Ook mijn liefde voor jou leeft nog altijd.

Daarom stuur ik je in de bijlage een tekst

die De Liefde Waardig heet

Het is een tekst die acht jaar of nog langer geleden begon

En vandaag een vervolg heeft gekregen.

Niet het eind, het eind is onvoltooid

en zal dat wel altijd blijven.

Het is een stap op weg naar mijn eigen aardse einde, dat wel.

Maar welke stap is dat niet?